آوای جبران

میخواهم دوباره بنویسم...در این وانفسای شباهنگام... چند صباحی است گم شده ای در وجود خود یافته ام... که سالهاست از خود دور کرده ام... نوشتن ذاتی بعضی هاست... و انکار ذات... ظلم به ذات است... آدمی با خواندن انسان بهتری می شود...و با نوشتن انسان آرام تری سابقاً انسان آرام تری بودم... و حال سنگینی دنیایی از نانوشته ها را به دوش میکشم... بخوانید...

و اما شهریور... چه میکشی تو از این حجم نامهربانی ها... رفیق نیمه راهت که در نیمه ی راه جا ماند... و دوباره تو مانده ای و چشم انتظار شکستن احساسات زرد و خشک... زیر بی مهری های سرد پاییز... ...