وقتی سالهاست که مرا در کنج طاقچه ی دلت جای گذاشته ای...
که تو چون گلی را مانی که نباید او را چید...
افسوس که گل ها پژمرده می شوند...
در خیال مروارید زندگی بخش زلال...
و حسرتی موازین...
تا بی نهایت...
که هیچ وقت به همدیگر نخواهند رسید...
ر.ص
آوای جبران...ما را در سایت آوای جبران دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 66